Are we the heroes of our time?

Gisterenavond won Måns Zelmerlöw uit Zweden met zijn nummer ‘Heroes’ de 60e editie van het Eurovisie Songfestival. Hij ziet er goed uit (heel goed zelfs), hij heeft een krachtige, toonvaste stem en de cartoons die leken op hologrammen tijdens zijn performance waren heel leuk om naar te kijken. Het nummer zelf? Naar mijn mening niet super speciaal, maar kunnen we dat nog verwachten van het songfestival? Ik denk van niet. Is Zweden nu de terechte winnaar? Ik vind van niet.

Toegegeven: heel dat Eurosong gedoe laat me – normaal gezien –  compleet koud. Ik heb gisterenavond niet gekeken en zie er ook de waarde niet van in. En toch wou ik niet dat Zweden won. En enkel en alleen om de reden dat de uitspraak ‘homoseksualiteit is een afwijking’ voor mij te ver gaat. En omdat ik vind dat iemand die zoiets zegt, het niet verdient om Europa te representeren op welk vlak dan ook, zelfs al is het zoiets banaals als het Eurovisie Songfestival.

Voor ik een hele shitstorm over me heen krijg: Ik weet best dat ik niemand mag afrekenen op één uitspraak. Ik heb zelf al heel wat dingen gezegd waar ik achteraf spijt van had. Ik weet ook dat Måns zich verschillende keren heeft geëxcuseerd, en dat het (volgens hem) een miscommunicatie was. En toch heeft die uitspraak én zijn overwinning me harder geraakt dan ik zelf had kunnen denken. Omdat dit voor mij een teken is dat er nog steeds héél veel strijd nodig is om discriminatie voorgoed uit de wereld te helpen.

Ik merk het bijna elke dag rond me heen: het woord ‘gay’ is een scheldwoord geworden. Zelfs in tijden waarin een katholiek land als Ierland stemt vóór gelijke rechten en homoseksualiteit, gebruiken we het woord ‘homo’ als term om aan te tonen dat we iets niet leuk vinden. ‘Oh my god, dat is zo gay’: ook ik ben schuldig aan deze uitspraak, tot mijn eigen grote spijt.

Ik weet ook wel dat we met alles moeten kunnen lachen en dat veel mensen die het woord ‘gay’ gebruiken als ze iets niet leuk vinden er niet bij stilstaan en helemaal niet homophobisch zijn. En toch zit dat voor mij helemaal niet juist in onze samenleving. Het klópt gewoon niet. We strijden zo hard voor gelijke kansen en rechten,  en toch gebruiken we de woorden ‘gay’, ‘homo’, ‘lesbisch’ en ‘choco’ als scheldwoorden. Het. klopt. niet. Zolang we dit blijven doen, zal er volgens mij niks veranderen. Zal discriminatie de wereld blijven domineren, en zullen er steeds mensen zijn die zich niet aanvaard voelen. Want wie heeft ooit al ‘Oh my god, dat is zó hetero’ als belediging gehoord?

Grappig (en misschien zelfs hypocriet) eigenlijk, dat deze woorden komen van een meisje die zelf het woord ‘mongool’ elke dag als scheldwoord gebruikt. Ook ik sta er niet bij stil. En ik weet dat ik de wereld niet kan veranderen, maar wel mezelf. Bij deze, note to self: nooit meer iemand beledigen met het woord ‘mongool’. Of gewoon nooit meer iemand beledigen, en gewoon rustig wegstappen van situaties waar ik het niet eens mee ben. Het zal me goed doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s